Nazwy BIOPALIW na świecie

W poszczególnych krajach stosuje się różne nazwy handlowe paliwa rzepakowego, a mianowicie:
    * Biodiesel, Raps-Diesel (Niemcy)
    * Ekodiesel i Biodiesel (Austria)
    * Diester (Francja)
    * Bionafta, Ekonafta, Ekoester (Czechy i Słowacja)

Europejskim liderem w produkcji biodiesla są aktualnie Niemcy, za nimi plasują się Francja i Włochy.

Produkcja biodiesel’a w krajach UE w 2002 r. (w tys. ton)

  • Niemcy – 450
  • Francja – 366
  • Włochy – 210
  • Austria – 20
  • Dania – 10
  • Wielka Brytania – 3
  • Szwecja -1

Łącznie – 1,065 mln ton estrów
Źródło:
Europejska Federacja Producentów Biodiesla z Brukseli

FRANCJA
Francuzi nazwali paliwo rzepakowe DIESTER (tj. diesel – ester).
Diester jest szeroko i powszechnie używany przez zakłady petrochemiczne od 1993 roku. Jego naturalne cechy pozwalają przywrócić właściwości smarne oleju napędowego zawierającego niski poziom siarki.
Stosuje się dwa stopnie inkorporacji:

  • maksymalnie 5% domieszka do oleju napędowego dostępnego powszechnie na stacjach benzynowych
  • 30% domieszka do oleju napędowego stosowanego w transporcie miejskim, itp.

Prawie połowa oleju napędowego sprzedawanego na francuskim rynku zawiera 2-3-4% dodatek estru. Przepisy nie wymuszają specjalnego oznakowania takiego paliwa, dlatego przeciętny Francuz nie wie o zastosowanym biokomponencie w oleju napędowym.

Produkcja diestru stosowanego jako komponent do paliw i sprzedawanego na francuskim rynku bez akcyzy jest limitowana (w 2003 r. – 317.500 ton estru, w 2004 r. – 387.500 ton estru). Poszczególne zakłady mają przydzielone określone limity ilości paliwa, które są zwolnione z TIPP (odpowiednik podatku akcyzowego od paliw) w wysokości 0,33 Euro/litr estru (do 2003 roku 0,35 Euro/l)

Produkcję paliwa Diester(R) zapewniają cztery jednostki przemysłowe:

  • DICO w Grand-Couronne niedaleko Rouen (Seine Maritine)
  • ROBBE w Venette niedaleko Compiegne (Oise)
  • SIDOBRE SINNOVA w Boussens niedaleko Tuluzy (Haute-Garonne)
  • NOVAOL w Verdun

NIEMCY
Jeszcze do niedawna biodiesel był wprowadzany na rynek niemiecki tylko w postaci czystej 100% RME, co było uwarunkowane przede wszystkim ulgami w podatku akcyzowym. Zatwierdzone już propozycje rządu niemieckiego dopuszczają zwolnienie także estrów wprowadzanych w postaci komponentu do paliw.

Jeszcze w 1997 r. moce produkcyjne wynosiły ok. 100 tyś. ton, ale już w 2003 r. pozwalały na produkcję ok. 1 mln ton biodiesla rocznie.

Sprzedaż biodiesla w Niemczech
Szacuje się, iż w niemieckich fabrykach wyprodukowano w 2003 r. ok. 550 tys. ton biodiesla.
Obecnie ponad 1600 stacji paliw oferuje paliwo rzepakowe w cenie ok. 10% niższej niż tradycyjny olej napędowy.

WŁOCHY
System włoski jest oparty na limitowaniu ilości biodiesla zwolnionych z akcyzy. W 2001 r. 125.500 ton estru podlegało całkowitej defiskalizacji.
Poszczególne fabryki mają przydzielone określone ilości możliwe do odpodatkowania. Stosuje się dwa stopnie inkorporacji 5% i 30% (podobnie jak we Francji).
Włoski częściej niż w innych krajach stosują ester do ogrzewania budynków.

admin

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *